si wilie revillame ay ay nagpanggap na diyos
naglako siya ng mga pangarap at pangako
may nakalaang premyo sa sinomang makapasok
sa pinto ng impyerno.

sanlibot isa ang naglundagan sa bangin ng kamatayan
para lamang malamanan ang kumakalam na tiyan
trahedya ang kinahinanatnan...luhaan...sugatan....

putangina ina nyo! magsigising na kayo
huwag niyong hayaan na bigas na ang ating pilahan!!!

                  Naglalakad ako noon sa may avenida, naghahanap ako ng porn mag,nagabasakali na makahanap ako kahit second hand man lang.Hindi pa uso noon ang DVDs o CDs na porno. Wala pang Hentai, wala pang barely legal. Hindi ko pa alam n amay mIRC,yahoo Messenger, at lalong-lalo nang 'ala pa kong ka-textmate ( kase 'ala pa naman akong mobile phone.) Noon ko lang naunawaan na nakakaburaot ang mabuhay. Minsan nakakaumay din pala ang maglakad. At naiisip mo, ang tanging nagbibigay na lamang sa iyo ng ganang mabuhay ay ang iyong malawak na imahinasyon. At ang lawak nito'y naglalakbay hanggang sa pinakadulo ng iyong sekswal na realidad.                                                                                    

                    Iniisip ko kung ano ang pakay ng bawat taong nakakasalubong ko dito sa Avenida. Dahil hindi ko pa nakikilala noon si Super Blag, tanong lamang ang naisasagot ko mula sa aking mga katanungan: Nasaan si Tig-Ong? Naiisip ko, maraming naglalakad sa Avenida dahil maaring: una, mula sa mga sasakyan,trapiko, establisyemento, tao, aso, pusa, dumi ng pusa, pulubi, hinahanap nila si Tig-Ong sa kanilang buhay; pangalawa, maaring mula sa Recto hanggang Bambang o recto hanggang Divisoria, nilalakad nila ang daan, hindi man nila alam kung saan, patungo kay Tig-Ong. Nagbabakasakali sila na nakatago lamang ang pag-asa ng buhay sa ilalim din ng kawalang pag-asa ng buhay.Hindi kaya isang batang dispatcher si Tig-Ong? Wala lang nakakapansin sa kanya sa kadahilanang wala naman siyang kapangyarihan na magbigay ng himala.

                   Mabalik tayo sa paghahanap ko ng porn mag. Noong araw na yun, ayokong umuwi na walang nabibili . Nakakabato sa bahay, hindi ako pwedeng magmukmok na lang, gusto kong masabi sa sarili ko na may kahulugan din naman ang buhay ko---kahit man lang sa second hand na porn mag.
                   Nilibot ko ag bawat sulok ng Avenida. Nawawalan na ko ng pag-asa nang maisipan kong dumaan sa Recto,nagbabakasakaling doon ko mahahanap ang aking pakay. Diniretso ko ang daan patungong Recto, tumawid ako nang makarating sa may tapat ng Isettan. Tumingin ako sa mga bangketa, sa mga naglalako ng mais,sa mga dispatcher, nagtanong ako sa isang bugaw. Wala. Tumingin ako sa mga libro na nakahilera doon. Wala. Puro mga textbooks na wala ng kwenta, na sa bawat pahina ay mga nilulumot nang karunungan na hindi napakinabangan. Gusto ko ng murahin ang mundo. sa inis ko, dineretso ko ang paghahanap hanggang Mendiola. Nang nasa tapat na ako ng isang unibersidad sa may tapat ng simbahan, nagtanong na ako sa isang pulubi kung may itinitinda siyang hubad na magazine. Ang sabi niya wala. *sigh*. Malas talaga.
                     Dito ko naiisip si Tig-Ong. Napag-isip isip ko, baka nasa lata lang ng pulubi si Tig-Ong, nagtatago sa maramingn tao. Lintek! Nagugutom na ako. Nagugutom ako sa iniisip ko. 'alangya sampung piso na lang pala ang pera ko. Muling nagbalik sa akin ang katauhan ni Tig-Ong. May kahulugan kaya ang sampung piso ko sa paghahanap ko ng porn mag? May dvine intervention kayang nangyayari kaya wala akong mahanap na porn mag? May kaugnayan kaya ito sa nagugutom kong tiyan? Gusto ko itong itanong sa pulubi. Baka alam niya ang mga kasagutan sa aking mga katanungan. Gusto kong isigaw ang lahat ng aking mga tanong sa mundo at baka sakaling marinig nila. Malay mo limusan pa ako ng kaunting pang-unawa. Pero bad trip! maiintindihan kaya nila ako. May divine purpose nga kaya? Noon ko naisip na maaring isang haka-haka lamang si Tig-Ong sa isipan ng maraming tao. Pwede ring ginawa ko lang si Tig-Ong upang magbigay ng isang mitolohiya. O baka naman bahagi lang siya ng isang cosmic fog na hindi nawawatasan ng mga tao. Hindi kaya si Tig-Ong ay isa lamang pulubi na nangangarap na makagawa ng isang indie film gamit ang pamatay na Dog me style ni Lars von Trier? hmmm...tangna! Ano ba?! Nagugutom na ako. Pwede kayang kainin si Tig-Ong?
                      Makabili kaya ako ng porn mag kahit hindi ako naniniwala kay Tig-Ong?

                      Parang gusto kong halikan sa puwet ang mundo sa aking naunawaan. Ito ang aking natatanging kaliwanagan. Noon ko lang naisip na kaya ako hindi nakahanap ng porn mag ay sa kadahilanang walang Tig-Ong na magbibigay sakin ng rason at kahulugan kung bakit ako bibili ng porn mag.
                     Nang araw na yun, umuwi akong masakit ang aking puson.                                     

                  Alam mong matagal ko ng trip ang magpakamatay! (Dangan nga lang kase ay hinitay ko pa ang release ng album ng FARMER YANO, ang bagal naman kase ni dong eh!). Nakakaburaot din naman kaseng tumayo na lang sa isang tabi at ni wala man lang akong iniisip (Sex at Existence at si Angel Aquino lang naman ang laman utak ko, 'di ba?) Kaya heto,iniisip ko,gusto ko na talagang magpakamatay.

                   Iniisip ko nga ako si spiderman,mag-isa lang akong nakatunghay sa lawak g kalangitan sa mga matataas na gusali tulad ng world trade center o kaya tatayo akong walang saplot sa mala-higanteng Colossus of Rhodes. wooossshh...ang sarap ng hangin.Pakiramdam ko mas magaan pa ko sa lahat ng particle at anti-particle na umuukopa sa baawat espasyo ng matter. Tapos, tatayo ako doon sa pinakatuktok, tatanggalin ko ang maskara ko, at kakausapin ko ang aking kamatayan, "Hey, kiddo! Tell the world I don't give a damn to their shit and dreams! " Ang sarap siguro nun, loaded ka ng angst at kalungkutan. Para akong bangag na rocker. Tapos bago ako tatalon, hihinga muna ako ng malalim,kinakabahan (kakabahan ka syempre dahil first time mong magpakamatay eh!), sige, hinga pa ng malalim,sisiguraduhin kong may oxygen pa kong nalalanghap. Tapos titngin ako sa ibaba...makakaramdam ako ng vertigo,pakiramdam ko masusuka ako sa taas ng kinalalagyan ko. Tapos maaalala kita. At pag naalala kita, ay naaalala ko ang ating rendevouz: ang tamawan (sa Baguio yun,kung san dun alamin nyo lang.) at ang kuwarto nating nagmumukha ng bodega, at tititigan ko ang buong kamaynilaan, feeling ko naglalakbay ako sa interplanetary space, para akong nakalutang sa curvature ng space-time, nakakatakot. Bubulungan ko ang hangin,susuyuin ko kahit sandali ang haplos nito sa katawang nangangatog. Sa puntong ito , ayokong umiyak. Ayokong umiyak dahil sa katotohanang ikaw pa lang ang babaeng iniyakan ko. Badtrip ka naman kase, eh! Gusto kitang murahin. Ang laki mo naman kaseng tanga. Iinom ka lang ng tubig yung may lason pa. Anag saklap, alam mo ba yun. Parang gusto kitang patayin.

             Iiwan ko na ang mundo (iiyak ba ko?). Pati ang mga hentai ko at koleksyun ko ng Barely Legal ipinamigay ko na kay Ryan at morlock (tropa ko.Malibog sila). Sawakas magkikita narin kami ni John Lennon at Kurt Cobain .

             Hellooo! Heto na. Tatalon na si Spiderman. (Teka nga pala, ang sinasabi kong spiderman ay yung nasa komiks na kababasa ko pa lang ngayun at hindi yung nasa movie kase, 'alang dating. Hollywood kitsch,ika nga. American junk. Isa pa ayokong gumanap na gagambang malunggay,  si Tobbey Maguire. Dapat siya na lang si Venum o kaya si Lizard.)

             Heto na, tatalon na talaga si spiderman. Mami-miss kita. Hahawiin ko ang ulap para sa ating dalawa, sabay nating panoorin ang kaligayahan ng mundo, sabay nating iyakan ang kagaguhan ng mundo, sabay nating laitin ang kanilang kalungkutan, samantalang  ang ating kaligayahan,kagaguhan at kalungkutan ay itatago natin sa bawat pahina ng librong ating binabasa.

             Heto na, tatalon na talaga si spiderman. Hindi mo ba ko pipigilan? hindi mo ba ako aawitan? Ipagtitimpla mo ba ako ng kape habang ginagawa ko ang kauna-unahang indie film ko? Magkasama ba nating papanuorin ang ang In the Mood for Love kahit mas nauna ka nang umiyak sa melodrama nito? Sasamahan mo kaya  akong manood ng Cinemanila at French Filmfest kahit adik na adik ka sa mga telenovela at mga palabas na reality TV?

             Teka, huwag na lang kaya ako tumalon, sayang din itong costume ko eh.

(Isang pagbabalik-tanaw pagkatapos kong basahin ang The Unbearable Lightness of Being ni Milan Kundera.)

          Paumanhin sa iyo,kung ang aking mga akda'y hindi talagang sadyang tinimpla para magbigay ng isnspirasyon (metapisikal man o eklat lang,alam kong sinasamba din nito ang musa ng literatura at indibidwalismo), sa katotohanang mas masarap makipagtalik kapag ika'y nakatayo o kung ika'y nasa ibabaw at nangangawit na.

           Tinanong mo ko kung mahal kita. Hindi ako sumagot. Muli kang nagtanong.Tinitigan lanng kita.

            Oo,iniibig kita.

Haaay...napa-blog ulit ako,dinalaw ako ng musa.Sa anyo ng isang multo...oo multo...pero isa daw siyang anghel na multo.huwaw labo men!

At may isa pang multo na laging bumabalik,hindi ko matakasan pilit ko mang iwasan.Ang multong ito ay minsan kainuman ko,ka-text,ka-debate...kasama.

Mahirap iwan ang ilang bagay na naging bahagi ng buhay mo...lalo na kung ito ay responsable sa paghubog ng ating pagkatao...Bukas gagampanan ko ang isang atas...At tulad ng dati ako nanaman ang hari ng kalye.

Blackbird singing in the dead of the night

Take this broken wings and learn to fly

All your life

You were only waiting for this moment to arise.

Blackbird singing in the dead of the night

Take this sunken eyes and learn to see

All your life

You were only waiting for this moment to be free.

Blackbird fly Blackbird fly

Into the light of the dark black night

                -The Beatles